หลังจากเลิกเรียนเพ้นท์เล็บได้ไม่นาน ก็เริ่มมีเวลาว่างกันเล็กน้อย
พอดีเราไปเจอหมวกใบนี้ในเว็บๆนึง แอบถูกใจมากมาย อยากด้ายย ^O^
เลยเซฟรูปไว้จะให้พลอยถักให้

พอเอาแบบไปให้พลอย เย็นวันนั้นก็ไปซื้อไหมพรมกันเลย
แล้วพลอยก็สามารถทำให้เสร็จเรียบร้อบ ออกมาเป็นแบบนี้ภายใน3วัน
ไม่ได้เหมือนกัน100% แต่ก็ออกมาน่ารักมากๆๆ
ชอบสุดๆ...มีแต่คนถามว่า จะใส่ไปไหน!! 5555
ไม่รู้จักรัตนาวดีซะแล้ว..ร้อนแค่ไหน ดิชั้นก็แอ๊บหนาวได้ เพื่อพร๊อพ 5555

ห้องอื่นๆถัดๆมาก็จะแบ่งเป็น
ห้องนักกีฬา : เขาทราย ภารดร ไทเกอร์วู๊ด บรูซลี
ห้องนักร้อง : เรน บริทนี่ เจอรี่F4 ไมเคิลแจ็คสัน คาราบาว เติ่งลี่จวิน

แอ๊บท่านางเอกMVกับพี่เจอรี่ซักกกะหน่อย กรี๊ดด เขินนน >//<

ขำมาก..เรน เนี่ยนะ มองไปมองมา หน้าตาดูดีกว่าตัวจริง 555ขอซบอกซะหน่อย ลวนลามหุ่น!!! 5555
ส่งรูปไปให้อีแอ้ดู มันดันดูไม่ออกว่าใคร (ก็นะ เอาเข้าจริงๆมันก็ไม่เหมือนอย่างแรงอ่ะ!!)

ห้องแฮรี่ : แฮรี่&เฮอไมโอนี่ หมวกคัดสรร
มันจะมีmonitorที่ interactiveกับเรา ให้เราใส่หมวกบ้าง ใส่แว่นบ้าง เล่นได้นิดหน่อยขำๆ

ห้องEngland's Rose : เจ้าหญิงไดอาน่า เจ้าชายวิลเลี่ยม&เจ้าชายแอนดรู
ห้องนักการเมือง : โอบาม่า วาลาเดเมียปูติน เหมาเจ๋อตุง เติ้งเสี่ยวผิง นีลสันเมนเดอล่า
ลีกวนยู แม่ชีเทเรซ่า มหาตะมะคานธี ดาไลลามะ

แอบนวดให้เฮียเติ้งซักกะหน่อย ท่านั่งแกสบายซะเหลือเกิน
ส่วนรูปคู่เรากับท่านประธานเหมานี่ ยังกะพ่อลูก 555

ห้องสยองขวัญ : แดร็คคิวล่า แฟรงเกนสไตน์ ฮิตเล่อ!!(มาไง) เจสัน13th เฟรดดี้ครูเกอร์
ขำมากๆ ห้องนี้ เพราะว่ามันจะมีทางแยกให้เลือก ระหว่างคนขวัญอ่อน กับคนอยากลองของ
อี๊ต๋อยเดินไปทางห้องคนขวัญอ่อนอย่างไม่ลังเล แต่มาม๊าลากพาไปห้องลองของด้วย
เลยต้องเดินๆตามๆกันมา มองจากในรูปนี้มันยังไม่น่ากลัวเท่าไหร่
แต่ตอนอยู่ในนั้นมันน่ากลัวมากๆๆๆๆๆ ไฟมันมืดกว่านี้เยอะ ทั้งเสียง ทั้งบรรยากาศ
แถมวันที่เราไป ไม่มีนักท่องเที่ยวคนอื่นเลย นอกจากเรา3คนแล้ว เงียบมากกก

ปกติเราก็เป็นคนกลัวอะไรพวกนี้อยู่แล้ว แต่เจออี๊ต๋อยเข้าไป เล่นเอาเราขำจนน้ำตาเล็ดเลย
อี๊ต๋อยเล่นเดินออกทางหนีไฟเฉยเลยอ่ะ 5555 แต่สุดท้ายก็โดนลากกลับมา
เพราะขู่ว่ามันยังมีทางไปต่ออีกเยอะเดี๋ยวได้ดูไม่หมด เลยยอมเดินกลับเข้ามา
ตลอดทางห้องสยองขวัญเค้าก็ร้องวี๊ดว๊าย แล้วก็ลงไปนั่งกับพื้นขำไม่ยอมหยุดเพราะกลัวมาก
ถึงกับยกมือไหว้หุ่นเลยอ่ะ อย่างฮาาาาา.... มีภาพเป็นหลักฐาน 55555

แต่ยอมรับว่าน่ากลัวจริงๆ เราก็กลัวไม่ได้แพ้อี๊ต๋อยซักเท่าไหร่หรอก
ดูรูปดิ แบบไม่ได้ตั้งใจโพสนะ แต่มันออกมาเอง ที่เห็นสว่างๆเนี่ยเพราะแสงแฟรช
จริงๆมันมืดมากกกก แล้วเสียงดนตรีก็เร้าใจมากกกก 5555

ถัดมาก็จะเป็น
ห้องBatman : โจ๊กเกอร์ แบทแมน แคทวูเมน เพนกวิน มนุษเจ้าปัญหา (โรบินไปไหน?)
ห้องภาพยนตร์ : ปารีสฮิลตั้น จาพนม ทอมครูซ ซูฉี และดาราจีนอีก2คนที่จำชื่อไมได้ 5555

พอออกมาจากห้อง ก็จะมีรูปต่างๆของเราที่ตากล้องเค้าตามเข้าไปถ่าย
ขึ้นmonitorให้เราเลือกปริ๊นออกมา เค้าก็จะใส่กรอบให้สวยงาม
ปกติรูปละ300(เค้าบอกมานะ ไม่รู้จริงป่าว) แต่ตอนนี้มีโปรโมชั่นรูปแรก150
รูปต่อๆไป รูปละ50บาท กี่รูปก็ได้ เราก็เลยอัดมารูปนึง
(จริงๆรูปเรามีน้อย เพราะพอตากล้องมาเราก็เดินหนีไม่ให้เค้าถ่าย เพราะกลัวเสียเงิน 5555)
มาม๊า2รูป อี๊ต๋อย3รูป รวม400บาท
ขอบอกไว้เลยว่าที่นี่ตากล้องแอบห่วย!!! มุมกล้องแย่ ความสามารถในการถ่ายรูปยังไม่ถึง
แสงมันน้อยขนาดนั้น ไอ้เราเห็นแบกกล้องใหญ่มาเลย กะว่ารูปออกมาสวยแน่
แต่พอเอาเข้าจริงๆ เราว่ารูปในกล้องเรายังจะสวยซะกว่า
ขอบอกผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องเลยนะคะว่าถ้ามีตากล้องที่รูปมุมถ่ายให้สวยกว่านี้
รับรองคุณได้เงินจากนักท่องเที่ยวอีกเยอะ เห็นแล้วมันหงุดหงิดใจ อยากจะไปถ่ายเอง!!!

ออกมาจากห้องหุ่นก็4โมงเย็นแล้วเราก็เดินออกมาจากRoyal Garden
ข้ามมาชายฝั่งแล้วก็นั่งมันตรงนั้นเลย ไม่ต้องเลือกมาก
สั่งกุ้งเผาครึ่งโล เก๋านึ่งมะนาว ข้าวผัดมันปู เบียร์2 ไสปรท์1 +ทิชชู่1ม้วนและเก้าอี้3ตัว = 1030บาท!!
ซื้อกุ้งย่างที่เค้าหิ้วมากอีก 150บาท ของทอด3อย่างอีก75บาท
ตอนกินกุ้งคิดถึงพี่กุ้งเลย อยากไปกินกุ้งเผาด้วยกันอีก ต้องกินหลายๆคน ช่วยกันปิ้งแต่แย่งกันกินถึงจะสนุก

เที่ยวแบบนี้ก็ราคาประมาณนี้ป่าววะ แถมเป็นหาดติดห้าง ก็อัพราคากันไป
เดี๋ยวนี้เที่ยวเมืองไทย ราคาค่ากินอยู่ยังกะเที่ยวเมืองนอก ถูกกว่าก็ตรงค่าเดินทางเนี่ยแหละ
แต่แอบได้ยินม๊ากะอี๊ต๋อยเคลียร์บัญชีกัน ตกคนละ1500ได้
รวมค่าน้ำมัน ค่าทางด่วน ค่ากิน ค่าเข้าชมหุ่น ฯลฯ จอร์ช!! นานๆไปทีก็ได้วะ!!

ยังไงก็ขอขอบคุณมาม๊าที่พาลูกสาวไปสนองneed
แล้วก็ขอบคุณอี๊ต๋อยที่เป็นคนขับรถพาไปนะคะ

ดูอัลบั้มรูปเต็มๆ >>> CLICK

ไปฮ่องกงคราวนี้ก็หนุกดีเหมือนทุกครั้ง
แต่ได้นอนโรงแรมเล็กลง เพราะบริษัทตัดงบ
เลยต้องมีคนนึงลงไปนอนพื้น สลับกันไป
เรากะชิสุนอนคนละครั้ง ส่วนพี่โต้งนอน3ครั้ง
เพราะไม่รู้ว่าจะกลับมานอนหรือไม่นอน เลยเสียผลประโยชน์ไป555

คราวนี้ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเท่าไหร่ เพราะมันก็เหมือนๆเดิม
เราแนะนำที่กิน ที่เราไปกินประจำที่HKดีกว่า
ด้วยความที่อ่านภาษาจีนไม่ออก แต่ละร้านเราก็จะตั้งชื่อกันไปตามความเข้าใจ

ร้านแรกที่ไปกินหลังจัดบูธเสร็จวันแรก
เราเรียกว่าร้าน "เหมียวๆ" ที่มาของชื่อร้านก็คือ มีครั้งนึงเจ้านายมากินที่นี่
แล้วโทรศัพท์ดังเป็นเสียงแมว เค้าก็แกล้งไม่รับโทรศัพท์
พนักงานทั้งร้านก็นึกว่ามีแมวเข้ามาในร้าน แถมพูดจากันก็ไม่รู้เรื่อง
เค้าก็เลยเดินหาแมวกันให้วุ่นไปหมด ตั้งแต่นั้น พอจะไปกินร้านนี้ก็เลยเรียกว่าร้าน "เหมียวๆ"
ร้านนี้อยู่บนถนนCanton Road แถวๆตรงข้ามMacopolo Gateway
ราคาไม่น่าพิศมัย แถมมี+vat7% แต่เมนูขึ้นชื่อคือ พุดดิ้งมะม่าง
และมีพนักงานเก็บโต๊ะหน้าตาดีคนใหม่ (เพราะมาครั้งที่แล้วยังไม่เห็น)

ร้านถัดมาไปเดินเล่นที่Temple Streetไปเล็งกระเป๋าเหมือนทุกครั้ง
ไปเดินรอบแรก ไม่ได้กระเป๋าถูกใจเลยซักใบ แถมเปิดราคามาซะขี้เกียจต่อเลย
ชิสุพาไปกินร้านข้าวอบหม้อดินร้านใหม่ อยู่ตรง4แยกกลางตลาดเลย
แต่ร้านนี้เราไม่ปิ๊งเท่าไหร่ พอกินได้ กินไป3คน200กว่าHKD

ร้านถัดมาต้องไปกินตอนเช้าเพราะเป็นติมซำ
ร้านนี้เราตั้งชื่อว่า.."ติมซำพันปี" เพราะร้านนี้มีแต่คนแก่เท่านั้นที่มากิน
พอเราเดินเข้าไปจะเป็นตัวประหลาดมาก
เค้าจะกินกันซกมกๆหน่อย กินเสร็จนั่งแคะขี้ฟันกัน
บ้างก็นั่งฟังข่าว อ่านหนังสือพิม บ้างก็ถกกันช้งเช้ง...ฟังไม่รู้เรื่อง
มาคราวนี้เราขอเปลี่ยนชื่อร้านเป็น"ติมซำหมื่นปี" เพราะแก่คนเย๊อะมากกก...
ร้านนี้พอเดินเข้ามาเค้าจะให้กระดาษแผ่นนึง เราก็เดินไปที่เตานึ่งติมซำ
เลือกไปกี่เข่งๆ เค้าก็จะแสตมป์ตราลงไปบนกระดาษ พอกินเสร็จเราก็เอาไปจ่ายตัง
ราคาไม่แพงมาก เข่งนึงก็ราวๆ10กว่าHKDเอง รสชาดเรียกได้ว่า "ดั้งเดิม" ทีเดียว
พิกัดร้านอยู่ฝั่งฮ่องกง ขึ้นตรงสถานีWan-Chaiมาก็เจอเลย
เป็นทางไปทำงานของเราพอดี เมนูสุดโปรดของเจนนี่คือ..ข้าวอบตีนได่ และ ก๋วยเตี๋ยวหลอด

ร้านถัดมา เพิ่งค้นพบเมื่อคราวที่แล้วที่มา อยู่แถวถนนKowloon Park Drive
สังเกตุง่าย เพราะมีป้ายสีเหลืองเขียนภาษาไทยตัวเบ่อเริ่มว่า
"มรว.ถนัดศรี กินแล้วชอบ" อะไรประมาณเนี๊ยะแหละ
เมนูก็เป็นภาษาไทย แต่เวลาสั่งต้องชี้ด้วย ไม่งั๊นได้ของมาผิด
เมนูสุดอร่อยตือ บะหมี่หมูแดง..ผักไก๊หลั่น(เค้าเรียกงี๊ป่าววะ)ราดซอสเนื้อ
แล้วก็เกี๊ยวน้ำรวมมิตร ราคามิตรภาพ ราวๆ10-30HKD กินไป3คน 130กว่าHKD

ร้านถัดมาไปกินที่mongkok ที่นี่ฮิตอาหารญี่ปุ่นกันมาก คนต่อคิวยาวเชียว
มีเป็น10ๆร้านเรียงๆกัน แถมพนักงานที่ออกมาแนะนำเมนูข้างนอกก็หน้าตาดี เลือกร้านกินไม่ถูกกันเลยทีเดียว 5555
แต่ร้านที่เรากินเป็นร้านราเมง เส้นมันเหมือนขนมจีนบ้านเราเลย
ชามใหญ่มากกก รสชาติธรรมดา ไม่ถึงกับต้องมากินอีกครั้ง จานละ ~20HKD

เดินดูของที่ทongkokแล้วไม่ได้อะไรเลย มีแต่กระเป๋าก๊อปเต็มถนนไปหมดคล้ายๆมาบุญครอง แต่ถูกกว่าเยอะ
แต่มีร้านgift shopที่ซื้อของน่ารักๆประจำอยู่ร้านนึง ราคาก็ปกติ ไม่แพงมาก
คราวนี้ได้สมุดใส่พาสปอร์ต forever friendมาเล่มนึง 29HKD มีช่องใส่โน่นนี่เยอะ น่ารักม๊ากกก...

วันถัดมาเจ้านายให้เลือกระหว่างอาหารจีน กับอาหารเกาหลี
เราแอบเบื่ออาหารเกาหลี แต่คิดว่า ถ้ากินอาหารจีนคงเลี่ยนหน้าดู
แถมพี่โต้งก็อยากกินเกาหลี ก็เลยขอเจ้านายไปกินเนื้อย่างเกาหลีกัน
ร้านนี้พิกัดอยู่ตรงCanton Roadเหมือนกัน ใกล้ๆโรงแรมเจ้านาย
แต่ต้องเดินเข้าไปในซอยอีกหน่อย คนกินเยอะเต็มร้านเลย
แถมเค้าติดป้ายหน้าร้านด้วยว่าเป็นร้านที่มีหนังเกาหลีเคยมาถ่ายทำ ไรซักอย่างเนี่ย อ่านไม่ออก555
ร้านนี้อร่อยดี เนื้อย่างอร่อย เครื่องเคียงครบ น้ำเปล่าฟรี2ขวด แต่บิบิมบับกับซุปกิมจิ เฉยๆ 
แถมราคาแพงม๊ากก เรากะชิสุนั่งถกกันไปมาตอนสั่งของ จนเจ้านายรำคาญเลยบอกว่า
"พวกมึงนี่เรื่องมากจริงๆ สั่งๆไปเหอะไม่ต้องดูราคา" สุดท้ายบิลออกมา เจ้านายรูดปรื๊ดไป1400HKD
ตอนกินเจ้าของร้านเค้าเอาปากกามาแจกลูกค้าทุกคนด้วย แบบเขียนแล้วมีไฟ ตลกดี

ร้านถัดมาเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นที่ไฮโซมากกก ต้องโทรไปจองก่อนถึงจะมีโต๊ะนั่ง
วันแรกโทรไปไม่มีโต๊ะ ต้องจองข้ามวันเลยทีเดียว ถ้าจองห้องVIP จะได้เห็นวิวVictoria Bayทั้งหมด
แต่ต้องกินเกิน1200HKD ถึงจะจองห้องนั้นได้ เจ้านายเราเลยบอกให้จองโต๊ะรรมดา

ร้านนี้อร่อยมากกกกกกกก ปลาเป็นปลา ชิ้นใหญ่เต็มๆคำ
แบบว่าซาซิมิละลายในปาก สุโค่ยยยยย... ซูชิก็หน้าอลังการๆทั้งนั้น 
คือแบบ อร่อยทุกอย่างที่สั่งมา แถวเจ้านายสั่งSakeมากิน ขวดแรกไม่อร่อย
เลยสั่งมาอีกขวด แถมมีเรากินกะเจ้านายอยู่2คน เมาพูดภาษาอังกฤษเป็นไฟเลย
ชิสุบอกว่า ชั้นเมา พูดกะเจ้านายเหมือนเพื่อนเลย แถมจีบพนักงานเสริฟอีกตะหาก
เจ้านายบอกว่า วันหลังก่อนมันไปแฟร์ขายของ ให้มันดื่มซักกรึ๊บ จะได้พูดกะลูกค้าปรื๊อ
แต่ทำไมกรูไม่เห็นจำได้เลยวะว่าพูดไรไปบ้าง!!
รู้แต่ตอนลุกแทบลุกไม่ขึ้น หัวมันทิ่มไปแล้ว แต่คืนนั้นยังมีแรงไปเดินช้อปปิ้งกันต่อจนสร่างเมาเลย
พิกัดร้านนี้อยู่ถนนMiddle Road เยื้องๆกับโรงแรมYMCA ค่าเสียหายมื้อนี้ 1800HKD
แล้วทำไมไม่จองห้องVIPแต่แรกเนี๊ยะ!!!
รูปข้างล่างนี่โดนถ่ายตอนไหนจำไม่ได้ เมาซะ ไอติมไม่ใช่ของตัวเองด้วย 555~

 วันสุดท้านก่อนกลับเรามีเวลาไปเดินเล่นกันทั้งวัน
เพราะพี่โต้งจองflightกลับไว้ตั้ง2ทุ่มกว่า

ตื่นมาcheck outก็เที่ยงแล้ว ฝากกระเป๋าไว้ที่โรงแรมแล้วก็ไปเดินเล่นลั๊นลากัน
ไปกินข้าวเที่ยงกันที่ร้าน"ไม้จิ้มฟัน"
มันชื่อไม้จิ้มฟันเพราะ คนทำกับข้าวชอบคาบไม้จิ้มฟันอยู่ในปาก
เคี้ยวไปเคี่ยวมาเวลาทำกับข้าว 555

ร้านนี้ข้าวหน้าเป็ด ข้าวหมูแดง อร่อยมาก กลับเมืองไทยมายังคิดถึงอยู่เลย
มื้อนี้เป็นมื้อเดียวที่ยอมกินเป็ดแบบเต็มๆ หลังจากหลีกเลี่ยงสัตว์ปีกมาได้ซักพัก..
พิกัดร้าน อยู่แถวถนนKowloon Park Drive เหมือนเดิม

กินเสร็จเราก็ลงรถใต้ดินไปที่สถานีCENTRAL เพื่อนไปขึ้นรถเมล์ต่อ

สถานีCENTRALใหญ่มากมาย เดินแค่หาทางขึ้นก็เหนื่อยแระ
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เดินออกนอกเส้นทาง จากโรงแรมไปทำงาน
เพราะทุกครั้งที่มาไม่เคยได้ไปไหนไกลกว่านี้เลย

แถวนี้เป็นแหล่งออฟฟิสนิดนึง วันนั้นเป็นวันจันทร์ด้วย
พนักงานออฟฟิสเดินออกมากินข้าวเที่ยงกันเต็มถนนไปหมด
ได้อารมณ์ประมาณสีลมบ้านเรา

ในที่สุดคราวนี้ก็ได้นั่งรถเมล์2ชั้น มาที่นี่ไม่เคยได้นั่งซักที อยากมานาน...
เรานั่งรถเมล์สาย6ขึ้นไปเที่ยวRepluse Bayกัน
ทางขึ้นเขาแคบและน่ากลัวมาก เมื่อเทียบกับขนาดของรถ
เลี้ยงโค้งสวนกันที ห่างกันไม่ถึงคืบ แต่เค้าขับกันจนชินทางแล้วเลยเฉยๆมั๊ง
ไอ้เราเลือกนั่งหน้าสุดข้างบน เสียวกันไปตามๆกัน
วัดที่นี่เราเคยมาเมื่อหลายปีก่อน..มากับหลิน พี่ขวัญและน้องพลอย
คราวนั้นฝนตก คราวนี้ก็ฝนตกเหมือนกัน...คิดถึง3คนนั่นเหมือนกันแฮะ..

หลังจากไหว้พระ ถ่ายรูปลั๊นลากันเสร็จ เราก็นั่งรถกลับมาแถวๆโรงแรมกัน
แอบแวะซื้อน้ำมะม่วงเล็กน้อย แล้วก็เดินเล่นสืบราคาของแบรนด์ที่Ocean Terminal
ใกล้ๆโรงแรมเรามีพลาซ่าเปิดใหม่ด้วย ยังสร้างไม่เสร็จดีเลย
เห็นแล้วคิดถึงพวกJ-ave,Crystal park แนวๆนั้น มีแต่ของแบรนด์อีกเช่นเคย

ซัก4-5โมงเราก็ขึ้นAirport express (หรือที่เมืองไทยกำลังจะเปิดในชื่อAirport Link)
ใช้เวลาซัก15-20นาที ไปถึงAirport แต่ check in เอากระเป๋าไปก่อนได้เลย
คราวนี้เหลือเรา ชิสุ พี่โต้ง แค่3คน ทำอะไรๆก็สบายหน่อย ไม่ต้องรอกันไปรอกันมา
ได้กินอาหารญี่ปุ่นที่airportด้วย อร่อยดี เป็นมื้อสุดท้ายที่ฮ่องกง
หลังจากนั้นเราก็แยกกันไปshoppingกันในDuty free

บนเครื่องJennieได้กินของเหลือจากBCด้วย เป็นเสต็กเนื้อที่เหลือแค่4จานเท่านั้น ไฮโซ
แต่ไม่ได้อร่อยเท่าไหร่เลย..ขากลับเราเพลิดเพลินกับหนังแอคชั่นชื่อเรื่องอะไรซะกอย่างจำไม่ได้ แต่สนุกดี
ขาไปดูการ์ตูนเรื่องBolt สนุกมากก ร้องไห้ด้วย 555 แต่บินแค่2ชม.นิดๆ กว่าเค้าจะสาธิตวิธีหนีฉุกเฉิน
กว่ากัปตันจะมาสวัสดี กว่าแอร์จะขายของ กว่าจะกินข้าวเสร็จ เกือบดูหนังไม่จบเรื่องแน่ะ

สรุปทริปนี้ ออกแนวตัวใครตัวมัน ทุกคนรู้ทางไปดีอยู่แล้ว
แต่ละคนมีเป้าหมายในการไปเดินซื้อของไม่เหมือนกัน ก็เลยแยกกันไปเลย
อยากทำอะไรทำ สะดวกดี ถึงแม้เจ้านายจะไม่ให้ทำอย่างนั้นก็ตาม 5555
คราวหน้าพี่เล็กมาด้วย เจ้านายอาจจะเลือกโรงแรมดีกว่านี้ก็ได้

รูปสุดท้ายข้างบนนี่ใครเอ่ย??..มาดูของร้านหนุ่มไต้หวันขวัญใจชั้นด้วย
แถมพาเด็กมาเดินเล่นฮ่องกงด้วยอีกตะหาก อิอิ

มื้อแรกที่ไปถึงอิตาลี กิน Mix Seafood Grill,Pock Shop,Spargetti Seafood
ที่ร้านLa Pausa ร้านนี้กินมันเกือบทุกวัน กินหลายๆมื้อ
เพราะคนไทยแนะนำกันปากต่อปาก ถ้าเข้าไม่เลือกร้าน ต้องกินเป็นcourse
ออเดิร์ฟ, Main course, 2nd Course อิ่ม และ แพง น่าดูเลย

งานแฟร์คนน้อยยยมาก..วันๆแทบไม่ได้พูดอะไรเลย
เดินวนไปวนมา มองหน้ากันไปกันมากับเพื่อนที่ไป ละเพื่อนข้างบูธ
เอาของออฟฟิสมาใส่แล้วถ่ายรูปเล่น..โคตรว่างงงง...!!

เดินเล่นในCentro ของVicenza กินไอติมทู๊กกกกกวันเลย โคนนึงก็ประมาณ1-2euro
เหมือนไปฮ่องกงต้องกินมะม่วงปั่น ฮุ่ยหลอซัน ทู๊กกกวัน ยังไงอย่างงั๊น
(แอบรู้สึกเปลืองเงินบริษัทนิดนึง..แต่ก็เอาเถอะนะ..อิอิ)
แต่เอาเข้าจริงๆ มันไม่ได้อร่อยขนาดนั้น บางอันต้องบอกว่าจืดชืดเลยด้วยซ้ำ
กินGellatoniเมืองไทยยังอร่อยกว่า เพียงแต่ที่นั่นมันมีขายเยอะจนเกินห้ามใจเท่านั้นเอง

ร้านยอดนิยมอันดับ2 "Zi Teresa" ร้านนี้บรรยากาศออกจะไฮโซนิดนึง
แต่ราคาไม่น่ากลัวอย่างที่คิด มีพวกคนจีนมากิน นั่งโต๊ะข้างๆกัน
แล้วพวกเค้าเห็นเรากรี๊ดกร๊าดกับอาหารจานใหญ่มากกกกกที่ยกมา
เค้าก็มองเราด้วยหางตา แบบดูถูกเหมือนบ้านนอกเข้ากรุงอะไรแบบนั้น
ตลกดี..คนขายเค้าออกจะดูภูมิใจที่เราปลื้มอาหารเค้าขนาดนั้น..

Scallopตัวเป้งจานนี้ถูกใจเราที่สุด ตัวนึงหั่นได้3คำ
แถมพี่โต้งไม่กิน ยกให้เราอีกตะหาก..ลาภปากมากมาย
3ตัวนี่ 10euro ถือว่าเป็นจานออเดิร์ฟที่แพง ถ้าเทียบกับจานอื่นๆ แต่อร่อยสุดๆ

ร้านนี้พนักงานหน้าตาดี ลูกเจ้าของร้านก็หน้าตาดี คุณแม่เจ้าของร้านก็ใจดี
โอ๊ยย จริงๆแล้วคนอิตาลีมันหน้าตาดีกันไปหมด...
เดินเล่นในเมืองนี่ เรากับพี่โต้งแทบหมดแรง..หัวใจมันไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวซักเท่าไหร่ 5555

มีวันนึงเจ้านายนึกกรุ้มกริ่ม พาไปนั่งจิบไวน์ กินไวน์ขาวตอนมื้อค่ำ
แล้วก็ต่อด้วยไวน์แดงอีกขวดที่bistro พร้อมกับของกินเล่นนิดๆหน่อยๆที่เค้าไว้กินแกล้มไวน์
ปิดท้ายด้วยGappa เป็นเหล้าอย่างนึงของที่นั่น
แม่เจ้า แรงม๊ากกก..รัตนาวดี เคยพูดคำว่า "ไม่ไหว" ตอนกินเหล้าซะที่ไหน
แต่เจอเจ้าGappaเข้าไป1shot แค่ได้กลิ่นยังถึงกับมึน

แต่ถือว่าเป็นโชคดีของเรา เพราะวันแรกๆเราไปถึง เราทอลซินอักเสบ
คอแดงมากไม่เคยเป็นรุนแรงขนาดนี้ ลิ้นไก่มันบวมปิดคอจนหายใจไม่ออก
กลืนน้ำลายไม่ได้ ตอนกลางคืนต้องลุกขึ้นมานั่งหายใจ น่ากลัวจนน้ำตาไหล นึกว่าจะตายซะแล้ว
แต่พอเจอเจ้าGappaเข้าไป แอลกอฮอร์ล้างเชื้อโรคในช่องคอหรืออย่างไรไม่ทราบได้
เช้าวันถัดมาเราหายเป็นปลิดทิ้งเลย มีคอแดงๆนิดหน่อย แต่ไม่เจ็บแล้ว 

ทุกๆทริปที่ไปแฟร์ จะมีมื้อใหญ่มื้อนึงที่เจ้านายพาไปเลี้ยง
คราวนี้เจ้านายพาไปเลี้ยงเสต๊กที่ Golf Club Vicenza
บรรยากาศดีมาก เพราะเป็นสนามกอล์ฟ ต้นไม้เขียวไปหมด
ร้านที่กินก็เป็นClubhouseของที่นั่น คราวนี้กินกันเป็นคอร์สเลย
ออร์เดิร์ฟเป็นบุฟเฟ่สลัด..สุดยอดดดด
กินร็อคเก็ทสลัดไปชามเท่าบ้าน มะเขือเทศก็อร่อยสุดๆ
ไม่เคยคิดว่าจะชอบกินมะเขือเทศได้ขนาดนี้

ส่วนmaincourseของเราก็เป็นเสต๊กเนื้อ..อร่อยดี..
แต่ก็ไม่ได้ถึงกับปลื้มอะไรมากมาย..เพราะเราชอบกินดิบ
แต่เจ้านายสั่งสุก..ก็เลยรู้สึกเหนียวๆหน่อย
เบ็ดเสร็จมื้อนี้ กินกัน5คน หมดไปประมาณ200euro
ถือว่าเบาะๆ สำหรับคนอย่างเจ้านายเรา
เค้าเม้าท์กันว่า ปีที่แล้วมา กินไป300กว่าeuro!! 

ทุกๆเช้าตอน8โมง เราก็จะลงมากินข้าวเช้ากันที่ห้องอาหารโรงแรม
มีพวกแฮม ชีสแผ่น ซีเรียล นม กาแฟ น้ำส้ม ขนมปังหลากชนิด กีวี สตอรเบอรี่ ลูกพรุน ไข่ต้ม
กินเหมือนกันทุกวัน ผลไม้สดมากกก กินแล้วชื่นนนใจ

ทุกๆเย็นเราก็จะไปหาที่เดินเล่นกัน ใครอยากซื้ออะไรก็ไปเดินดู
แต่งานนี้เราไม่ได้ซื้ออะไรส่วนตัวเลยซักกะอย่าง จับอะไรก็แพงไปหมด
euroนึง47บาทกว่าแล้ว ซื้ออะไรไม่ลงเลย 

วิวระเบียงห้องได้อารมณ์มากมาย ตึกเค้าสีน่ารักดี อากาศก็ดี
แต่ตอนกลางคืนแอบร้อน เพราะมันไม่มีแอร์ แล้วอากาศข้างนอกก็ไม่ได้เย็นขนาดนั้น
พวกเราก็เลยแข่งกันถีบผ้าห่มกันทั้งคืนเลย

ข้างๆโรงแรมเราก็มีสวนสาธารณะเล็กๆอยู่ คนแก่ๆเค้าก็มานั่งรับแดด สนทนาตามประสาผู้สูงอายุกัน
พ่อแม่ก็เข็นรถเข็นพาลูกมาเดินเล่น คู่รักก็มานั่งกระจุ๋งกระจิ๋ง เป็นบรรยากาศครอบครัวมากมาย

วันสุดท้ายก่อนกลับ เราก็มีโอกาสได้ไปเที่ยวที่เวนิซกัน
นอกจากเรือกอนโดร่าที่เป็นสัญลักษณ์แล้ว ก็ต้องไปถ่ายรูปกันสะพานนี่ (จำชื่อไม่ได้ละ)
แล้วก็ต้องไปที่จตุรัสSans Maco (สะกดอย่างงี๊ป่าวไม่รู้ แต่ก็ออกเสียงประมาณนี้)
ค่าเรือกอนโดร่า คนละ20euro แต่ถ้าผู้หญิงหน้าตาดีถูกใจคนขับเรือ
เค้าก็จะลดให้เป็นพิเศษ เรทราคามันเลยไม่fix แล้วแต่ใครจะต่อรองได้

นักท่องเที่ยวเยอะมาก มีทุกชาติทุกภาษา
งานนี้เราเดินกันเป็น10โล นักท่องเที่ยวปกติเค้าจะขึ้นเรือกัน
แล้วเรือมันจะจอดให้เป็นจุดๆตอนสถานที่ท่องเที่ยว
แต่ค่าเรือก็คนละหลายeuro startที่5euro ทุกคนก็เลยยอมเดินกันดีกว่า

สำหรับของที่ระลึกก็ต้องเป็นเรื่องหน้ากาก กับ เครื่องแก้ว
มีร้านขายของที่ระลึกเยอะแยะเต็มไปหมด คล้ายๆพัฒพงศ์ คือทุกร้านขายของเหมือนๆกัน
ก็ต้องเดินหาร้านถูกๆไปเรื่อยๆ แต่ก็ระวังว่าจะเดินกลับมาหาร้านเดิมไม่เจอ
เราซื้อตุ๊กตาmagnetกับพวงกุญแจมาฝากเพื่อนๆและญาติๆ
หยิบไปไม่กี่ชิ้น ปาเข้าไป3พันแล้ว..ตกใจนิดหน่อย
แต่คนขายหน้าตาดี แถมใจดียอมลดให้ตั้งเยอะ เลยยอมซื้อย่างง่ายดาย 555

สรุปแล้ว เวนิซ เมืองในฝันของใครหลายๆคน รวมถึงเคยเป็นของเราด้วย
ไม่ได้ทำให้ประทับใจขนาดนั้น เดินไปเดินมามันก็รู้สึกเหมือนๆกันไปหมด
สงสัยเราอาจจะคาดหวังมากเกินไปซักหน่อย
แต่ถ้ามากับแฟนแล้วได้ค้างที่นี่ซักคืน ก็คงจะเป็นอะไรที่ต่างออกไป
บรรยากาศตอนกลางคืน บนเรือกอนโดล่าคงโรแมนติกมากกกกกกกกก......

แต่ที่เค้าว่าเวนิซกำลังจะจม ท่าทางจะจริง
เพราะตลอดทางที่เราเดินๆไป มีแต่ปรับปรุง ก่อสร้าง ตึกร้าวเป็นระยะๆ
คือถ้ามองภาพรวมมันจะไม่ค่อยสวยเพราะซ่อมแซมไปหมด
แต่ภาพที่ถ่ายมา มันก็จะเลือกถ่ายไม่ให้ติดมุมที่มันก่อสร้าง

ตรอกนี่ ตอนที่เดินผ่านทุกคนพูดขึ้นมาพร้อมกันเลยว่าเหมือนDiagon AlleyในHarry Potter
แต่ของจริงเหมือนกว่าในรูปอีกนะเนี่ย...

หมดทริปเวนิซ เหนื่อยมากกกก...และก็ร้อนมากกกกด้วย ยังกะอยู่เมืองไทย
กลับมาที่airportกันตอนเกือบๆ4โมงเย็น เปลี่ยนเสื้อผ้า ถอดเลนส์ เตรียมตัวขึ้นเครื่องนอน
แต่เครื่องดีเลย์เกือบ2ชม. ไม่อยากนอนที่Airportก็เลยต้องถ่างตารอ
พอเครื่องมา ได้ที่นั่งปุ๊บ หัวถึงหมอนก็หลับไม่สนใจใครเลย ง่วงมากกก...

กลับมาเรื่องรายการสุภาพบุรุษบอยแบนด์ (หรือ HOT BLOOD GUYภาคไทย)

อีกคนนึงคือ GI4 น้องM ณัฐวัฒน์ วัฒนาสุวรรณ นิเทศ จุฬา อินเตอร์ ปี1 อายุ18 คนนี้ยังไม่ได้สืบว่าทำไรมามั่ง
ชอบเพราะมันกวนๆดี แล้วก็แลดูพยามดี ตอนที่ไปเล่นตลกให้ระเบียบรัตน์ดู 555

ทั้งนี้ทั้งนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่า รายการประเภทนี้จะไม่มีทางได้เงินจากรัตนาวดีแม้แต่บาทเดียว
สรุปรวมๆแล้วรายการนี้ก็น่าจะไปได้เหมือนรายการอื่นๆประเภทนี้ที่ช่อง3ทำมา
โกยเงินได้เป็นล่ำเป็นสัน เพราะมีหนุ่มหล่อมาล่อใจ เก้งกวางบ่างชะนีทุกเพศทกวัย
แต่จบแล้วไปทำไรต่อ??..หรือจริงๆแล้ว เค้าก็หวังให้สิ้นสุดกันที่เงินรางวัลเท่านั้น
(ซึ่งตอนนี้คนดูก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร)

ก็ได้แต่รอดูThe Trainerว่าหน้าตาจะออกมาเป็นยังไง..อิอิ อยากดูโซเฟียลา เลี้ยงเด็ก 555+